Chinatown, Manchester: de luidruchtigste plek om te eten in de stad

Vier straten achter de Manchester Art Gallery doet Chinatown wat een goede buurt moet doen: je te eten geven voordat je erover kunt piekeren. Onder de 13,5 meter hoge Imperial Chinese Arch op Faulkner Street — die in 1987 in drie containers uit Peking werd verscheept en hier in elkaar werd gezet — worden de straten smaller, stomen ze op en beginnen ze te ruiken naar geroosterde eend, sesamolie en wokhitte. Het is de op een na grootste Chinatown van het Verenigd Koninkrijk, maar de schaal die telt, is die op het bord. Kom hongerig. De buurt heeft geen interesse in jouw reisschema.

Waar Chinatown bekend om staat

De Imperial Chinese Arch is het voor de hand liggende startpunt, en ook het juiste. Hij staat op Faulkner Street als een echte voordeur, helemaal rood en goud, met draken, feniksen en een pagodedak met drie lagen, met een klein voetgangersplein eronder waar iedereen lijkt te stoppen voor dezelfde foto voordat ze in de lunch verdwijnen. Het is niet decoratief in de oppervlakkige zin. Het is een marker, een signaal, een stuk architectuur dat je vertelt dat de buurt serieus te nemen is.

Van daaruit verspreidt Chinatown zich over Faulkner Street, George Street, Nicholas Street, Princess Street en de rand van Portland Street in een compact grid dat drukker aanvoelt dan het op een kaart lijkt. Het oude en het nieuwe zitten schouder aan schouder zonder veel ceremonie. Het ene blok herbergt een supermarkt die er al sinds de vroege jaren 70 is; een ander blok heeft een kelder-eetcafé waar de lunchkarretjes nog steeds rondgaan; weer een ander biedt een Kyoto-stijl matcha-huis met een rij voor soft serve. Dat is de truc hier. Chinatown heeft niet één enkele sfeer. Het is een werkend eetdistrict, luid met leveringen, stoom en mensen die precies weten waar ze op uit zijn.

Het publiek weerspiegelt dat. Kantoorpersoneel komt binnen voor goedkope broodjes tijdens de lunch, studenten dwalen tussen bubble tea-zaken, families komen op zondag voor geroosterd vlees, en er is altijd een late Kantonees sprekende groep die weet welke keuken er om 23.00 uur nog staat te bakken. Het is praktisch in plaats van gepolijst, en dat is de charme. Niemand komt hier voor een rustige wandeling en een smaakvolle pauze. Je komt omdat het eten doorgaat, en omdat Chinatown, in tegenstelling tot veel van centraal Manchester, niet lijkt te geloven in stoppen voor de dag.

Chinees Nieuwjaar is wanneer de buurt zijn schouders er echt onder zet. Half februari neemt het grid de aandacht van de stad over, met een drakenparade door Manchester en een viering die hier eindigt met leeuwendansen, Kantonese opera en een pop-up foodmarkt. Het is een van de grootste vieringen van Europa, en Chinatown draagt het goed: niet als een optreden voor buitenstaanders, maar als een plek gebouwd om een menigte te absorberen en er doorheen te blijven serveren.

Waar te eten & drinken

Als je maar één ding doet, doe dan het geroosterde vlees. Happy Seasons op Faulkner Street 59 is sinds 1982 de eendeninstelling, en het gedraagt zich precies als zodanig: kleine ruimte, no-nonsense setting, rij voor de deur, en borden met knapperige geroosterde eend, char siu, geroosterd varkensbuik en sojageschaafde kip over rijst die het wachten laten aanvoelen als een kleine administratieve fout. Dit is het soort plek dat zich niet hoeft uit te leggen. Het hangt gewoon de eenden op, houdt de rijst gaande en laat de rij het woord doen.

Voor Kantonese gerechten met wat meer ceremonie doet Yang Sing op Princess Street het werk sinds 1977, nu in zijn derde generatie met de familie Yeung nog steeds aan het roer. Het was het eerste Kantonese restaurant dat in 1981 de hoogste onderscheiding van The Good Food Guide kreeg, wat je iets vertelt over de blijvende kracht van de zaak. De zuster, Little Yang Sing op George Street 17, is de meer informele sibling, met een sterke lunch dim sum en dagmenu in een rood-gouden ruimte die precies weet wat het is. Als je de old-school versie van Chinatown-dineren wilt — service, stoom, thee en een tafel die steeds voller wordt — dan is dit de weg.

Voor dim sum zonder poespas is Mei Dim het kelder-eetcafé waar de lokale Chinese gemeenschap bij zweert. De fotomenukaarten zijn gelamineerd, de dumplings komen in het verwachte ritme, en de doordeweekse lunchkorting vóór 17.00 uur doet wat een goede buurtlunch moet doen: je langer laten blijven dan gepland. Har gow, Shanghai-soepdumplings, thee, herhalen. Het probeert geen bestemming te zijn. Het probeert mensen fatsoenlijk te voeden, en dat is een veel zeldzamere ambitie dan het zou moeten zijn.

Dan is er de bredere kaart van Azië, allemaal samengepakt in dezelfde paar straten. Yuzu op Faulkner Street 39 is klein, geliefd en is open sinds 2010, met herhaalde vermeldingen in de Michelingids en een reputatie opgebouwd met gyoza en karaage in plaats van sushi-theater. Red Chilli op Portland Street 70-72 wordt beschouwd als de eerste die vurige Sichuan-gerechten naar de stad bracht, en heeft nog steeds de naam die klinkt als een uitdaging. Hunan, op de eerste verdieping boven Woo Sang-supermarkt op George Street 19-21, serveert keuken uit de provincie Hunan waarvan de eigenaar zegt dat het de enige in zijn soort in het noordwesten is. En Pho Cue op Faulkner Street 52a is de familiare Vietnamese keuken die 24 uur lang sudderende pho maakt, met een gegrilde kreeft-pho als weekend special als je je lunch een beetje drama wilt geven.

De zoete kant van Chinatown is niet minder druk. WooTea op George Street maakt zijn eigen tapioca-parels en serveert met room beladen lavacakes, precies het soort detail dat een bubble-tea stop in een klein evenement verandert. Ohayo Tea leunt in het schattige uiteinde van de markt met een Shiba-Inu thema, een reusachtig hondenbeeld dat uit de muur barst, hondvormige wafels en gelaagde matcha bubble tea. Tsujiri, het Kyoto matcha-huis opgericht in 1860, schenkt Uji matcha in lattes, soft serve en desserts met de rust die de rest van Chinatown nog luider laat aanvoelen. Het is een nette kleine crawl: van geroosterd vlees naar thee, van stoom naar suiker, van het oude grid naar de nieuwe zoetekauw-economie.

Uitgaan

Het nachtleven van Chinatown probeert niet de Northern Quarter te zijn, en God zij dank daarvoor. Wanneer de keukens sluiten, verdwijnt de avond niet; hij verandert gewoon van kamer. K2 Karaoke is de bekendste naam, met thematische privé-hokjes en een enorme liedjesbibliotheek, het soort plek waar de avond van beleefd naar ongebreideld kan gaan in één refrein. Het is zo dicht als Manchester bij een Shanghai KTV-avond komt zonder een koffer in te pakken. Het punt is niet perfectie. Het punt is volume, privacy en de lichte publieke schaamte van het horen van je vriend(in) die een power ballad probeert in een kamer met een disco-muur.

Dan zijn er de casino's aan de rand. Grosvenor Casino op George Street draait 24/7, en de Portland Street kant houdt zijn eigen late-night tikkende stroom gaande tot in de kleine uurtjes. Dat is van belang omdat Chinatown na zonsondergang minder over bar-hopping gaat en meer over continuïteit. Mensen eten laat, zingen later, spelen kaarten, dwalen naar buiten voor lucht, en gaan dan weer naar binnen. De buurt blijft actief, niet omdat het modieus is, maar omdat er nog keukens open zijn en een paar plekken bereid zijn om de nacht aan te gaan.

Als je echt wilt drinken, gaan de meeste mensen naar de Gay Village op Canal Street of naar de bars rond Peter Street en het stadscentrum. Chinatown zelf is geen cocktailparade. Het is een plek waar diner kan overgaan in karaoke, of in een late kom noedels, en dat is eerlijker dan anders te doen.

Dingen om te doen / wat te zien

Het pronkstuk is, opnieuw, de poort. Loop de hele Faulkner Street af, ga onder de Imperial Chinese Arch staan en kijk echt omhoog. De draken en feniksen zijn niet subtiel, en dat zijn ze ook niet bedoeld. De plaquette vertelt het verhaal van de reis van de poort uit Peking, en het plein eromheen geeft je de beste kans om de buurt in je op te nemen voordat je je er doorheen begint te eten. Het is de enige plek in Chinatown die je vraagt om te pauzeren, al was het maar voor de foto en het weer.

Daarna is het echte entertainment rondkijken. Een bubble-tea en matcha crawl is hier perfect logisch omdat de buurt er goed in is gedoken. WooTea op George Street is de plek voor huisgemaakte tapioca-parels en die met room beladen lavacakes die eruitzien alsof ze zijn ontworpen door iemand met een zoetekauw en een spreadsheet. Ohayo Tea is de speelse, helemaal Shiba-Inu branding, hondvormige wafels en gelaagde matcha-drankjes. Tsujiri brengt een meer ingetogen Kyoto-noot, met Uji matcha lattes, soft serve en desserts die de buurt een beetje groen fluweel geven te midden van al het rode lakwerk.

En dan zijn er de supermarkten, die gratis attracties zijn als je ze laat zijn. Woo Sang op George Street, Manchester's eerste Chinese supermarkt, is hier sinds 1973 en beslaat nog steeds de lengte van het blok. Wing Fat heeft vacuümverpakte Chinese worst, hele verse vis, schelpdieren, varkensbuik en traditionele Chinese geneeskunde. Hang Won Hong, dicht bij de poort, heeft verse groenten, vlees, vis, kruiden, gezouten eieren, kimchi en kookgerei. Dit zijn geen achtergrondwinkels. Ze maken deel uit van het punt — het werkgeheugen van de buurt, zijn voorraadkast, zijn bewijs dat Chinatown niet alleen een plek is om lunch te bestellen, maar ook een plek die huishoudens voedt.

Als je een adempauze nodig hebt, is de Manchester Art Gallery op Mosley Street twee minuten lopen en gratis toegankelijk. Dat is de mooie truc van dit deel van de stad: je kunt uit een rij voor geroosterd vlees stappen en zes eeuwen kunst binnenwandelen zonder taxi, reservering of persoonlijkheidsverandering.

Winkelen & markten

Winkelen in Chinatown is meestal praktisch, wat een andere manier is om te zeggen dat het uitstekend is. De boodschappen zijn het verhaal. Woo Sang heeft nog steeds de breedte van een plek die de buurt om zich heen heeft zien veranderen zonder zijn doel te verliezen: sauzen, rijst, noedels, verse en diepvriesproducten, kookgerei en gangpaden die langzaam rondkijken belonen, zelfs als je vanavond niet kookt. Wing Fat is waar mensen naartoe gaan voor het zwaardere werk — Chinese worst, vis, schaaldieren, varkensbuik, medicijnen — terwijl Hang Won Hong de nuttige diversen bij de poort doet, van kruiden en gezouten eieren tot kimchi en keukengerei. Neem contant geld mee als je kunt; sommige van de oudere kruideniers geven er nog steeds de voorkeur aan, wat minder aanvoelt als een eigenaardigheid en meer als een herinnering dat dit district draait op gewoonten die ouder zijn dan de laatste foodtrend.

Voor gebak is het aanbod in de buurt in de loop der tijd uitgedund. Ho's, ooit bekend om het varkensbroodje van £1,50, is gesloten—dat soort zinnen doen je beseffen dat buurten hun eigen kleine verdriet hebben. De fakkel ligt nu bij Wong Wong Bakery op Princess Street, open sinds 2003 en nu de laatste traditionele Chinese bakkerij in de omgeving. Char siu broodjes, kokosbroodjes, eiertaartjes en zoete broden voor bodemprijzen houden het stevig in de 'nuttig'-categorie. Het is de omweg waard, want dit soort plekken zorgen ervoor dat een buurt bewoond blijft in plaats van een themapark.

Rond Faulkner en Nicholas Streets verkopen kleine cadeau- en hobbywinkels theesets, keramiek, wierook en versieringen voor Chinees Nieuwjaar. Niets ervan is kostbaar in de galerieshop-zin. Het is om mee naar huis te nemen, te gebruiken, aan te steken, te schenken, op te hangen. Chinatown's winkelbestaan is bescheiden, maar het kent zijn rol.

Waar te verblijven in Chinatown

Wees eerlijk tegen jezelf: Chinatown is een plek om te eten, niet een plek met veel eigen hotels. Dat is niet per se een fout. Het is een compromis. Je krijgt er locatie voor terug—hartje Manchester, op twee minuten lopen van Piccadilly Gardens, St Peter's Square en de trams, met de Art Gallery ernaast en Canal Street een korte wandeling naar het oosten. De dichtstbijzijnde opties liggen rond Portland Street, Princess Street en Mosley Street, waar keten- en aparthotelkamers het middensegment bedienen. De luxere verblijven clusteren wat verder weg op Peter Street en rond het stadhuis.

Het voordeel van dichtbij slapen is duidelijk: je kunt van dim sum lunch naar geroosterde eend diner zonder een tram aan te raken. Het nadeel is net zo duidelijk: dit is een werkend, keukenhard grid, geen groene oase. Als je een lichte slaper bent, of je wilt doen alsof je niet in het midden van de stad bent, kies dan een basis iets buiten de kern en loop naar binnen. Chinatown kun je het beste behandelen als een bestemming die je vaak bezoekt, niet een plek waar je in verdwijnt.

Rondkomen

Het goede nieuws is dat het nauwelijks nodig is. Chinatown is klein en volledig beloopbaar, met Faulkner Street, George Street, Nicholas Street, Princess Street en de rand van Portland Street die een grid vormen dat eigenlijk een wandeling van vijf minuten is van begin tot eind. De dichtstbijzijnde Metrolink-haltes zijn St Peter's Square en Piccadilly Gardens, beide ongeveer vier minuten lopen, en Manchester Piccadilly is daar een paar minuten vandaan voor nationale treinen en de luchthavenlijn. Manchester Airport is ongeveer 20 minuten met de directe trein van Piccadilly, of 25 tot 30 minuten met de taxi.

De gratis stadsbusroutes en de hoofd buscorridors lopen langs Portland en Princess Streets aan de randen, maar in Chinatown zelf zul je meestal te voet zijn. Dat is trouwens de juiste manier. De straten zijn smal, druk met leveringen en vol mensen die weten waar ze heen gaan. Tijdens Chinees Nieuwjaar in februari worden verschillende wegen afgesloten voor de parade, dus als je autorijdt, check dan de wegafsluitingen van de gemeente en bespaar jezelf de hoofdpijn. Beter nog: laat de auto staan en kom met de tram, zoals iedereen.